Op het druilerige terras in Marbella kijkt men met argusogen naar de plek met de meeste zon in Europa. In Kusadasi beginnen families migratieplannen te maken naar het nieuwe subtropische Mekka dicht bij de oostzee. In Chersonisos tuurt men vanonder de luifel naar boven in de donkerheid die boven de stad hangt en denkt men smachtend aan de talrijke zweedse zontouristen die hier normalerwijse verblijven.

En hoe is het in het episch zoncentrum van week 23 in het jaar 2008 zelf? Wel, de talrijke zonuren hier zorgen voor diverse verwikkelingen. De grootste warenhuisketen heeft het assortiment ligbedden met vier soorten uitgebreid zodat men nu uit vijf kan kiezen. De boeren en het solarium doen gezamenlijk een regendans op de markt in Kristianstad waarna ze vertwijfeld hun blik omhoog werpen. Het plaatselijke tuincentrum heeft zaden gekocht voor de kweek van palmbomen en cactussen. Het haar van de blonde mensen hier is zo licht en schijnend geworden dat je een zonnebril op moet doen voordat je er weer zonder pijn aan de ogen naar kunt kijken. Het is een indringender pijn aan de ogen als het roze huis in de ierse natuur.

De warmte van de zon vertaalt zich niet altijd naar warmte bij de mensen. Vers uit Ierland begin ik met mensen op straat een praatje, doch men kijkt mij tegelijkertijd verbaasd en verontwaardigd aan. Men groet elkaar niet op de straat, every one minds his own business. Ook als ik engels begin te praten tegen kioskmedewerkers en winkelpersoneel wordt er weinig enthousiast gereageerd. Ik ben door alle zon echter zelf ook behoorlijk blond geworden en ik zou hebben kunnen doorgaan voor een zweed. Misschien vroeg men zich wel af waarom die zweed engels begon te praten.

Ik verblijf bij mijn vrienden Gerard en Malin en hun ontvangst was hartverwarmend. Mede door hun gastvrijheid heb ik deze week zeer genoten. Gerard heeft me naar alle mooie dingen in de omgeving heengesleept. Hij haalde me op in Kopenhagen en we liepen een middag door de mooie deense hoofdstad. Het kleine haventje Nihavn is de plek waar alle mensen graag samen klitten door op de terrasjes te genieten van de zon of door aan de kade met vrienden een zelf meegebracht biertje te drinken. Wij kozen voor de luxe van het terras, toen bleek dat voor mij het afkicken begonnen was.

Geen guiness…. Doch guiness is niet het enige goede biertje, zeker niet als het bier goed koud is bij een warm zomers temperatuurtje.

Eenmaal in Zweden ging de blijde vakantie volop door, er werd gewandeld door het national park aan zee, er was een potje voetbalgolf, met Malin en Gerard werd er gebarbecued aan het meer en gingen we uit eten naar hun favoriete restaurantje. We hadden een lui dagje aan het strand waarbij ik voor de derde keer! sinds begin april verbrandde. Gerard en ik hebben gevist in een motorbootje op een riviertje. Gerard ving zelfs een kleine snoek hetgeen op de gevoelige plaat is vastgelegd om Gerards zweedse zwagers te paaien. Helaas vloog de week voorbij maar niet voordat Gait en ik samen een fantastische wedstrijd van het nederlands elftal zagen tegen Italië. We konden onze ogen haast niet geloven.

The tale of Gerard and Malin

Wat zijn jullie hobbies?

M: naar het strand gaan, lezen.

G: barbecuen (als Chiel erbij is, “the king of barbecue”), twente (zowel de voetbal als het gebied), voetbal.

Wat maakt je gelukkig?

M: Gerard, goed weer, leuke mensen ontmoeten, reizen.

G: Malin, geld (maar het zijn de kleine dingen in het leven die gratis zijn die het meest waardevol zijn).

Wat zou je eerste actie zijn als je minister-president van Zweden zou zijn?

G: Een nieuw kabinet vormen.

M: Het oude kabinet verwijderen.

Waar laat je je tweede huis bouwen?

M: Ergens bij het strand met fantastisch natuur

G: Aan Canada’s westkust (’s morgens skiën en ’s middags zonnebaden)

Wat vind je mooi aan Zweden en wat vind je niet mooi aan Zweden?

G: Mooi vind ik de ruimte en de natuur. Niet mooi vind ik het systeem van de alcoholdistrubitie, de systembolaget. En alle radiostations zijn hier verschrikkelijk.

M: Ik houd van de zee, het strand en de kansen die Zweden me geeft. Ik heb een hekel aan de stress die ik hier voel.

Als jij een uniek avonddiner mocht organiseren waarbij je iedereen zou mogen uitnodigen, welke vier personen zou je dan uitnodigen?

M: mijn vader (is overleden, zodat Gerard en hij elkaar zouden kunnen ontmoeten), Gerard, Henrik Larsson en Richard Gere.

G: Malins vader, God (Ik heb een paar vragen voor hem), Mohammed en Robert Kremer (een vriend, altijd gezellig).

Wat wil je nog doen in je leven?

G + M: Kinderen hebben, een gezin stichten.

Restte mij nog een paar dagen bij Chris en Hilary voordat ik me

opmaak voor pinkpop en een weekje Zweden bij Gerard en Malin.

Er zijn mindere plekken om je tijd te verspillen. Chris en Hilary

hebben zonnepanelen besteld om die te gebruiken als energiebron.

Hilary is een tijdje op zoek geweest naar een wasmachine die

weinig energie verbruikt. Inmiddels heeft ze er een gevonden die 650

Watt verbruikt bij een wasbeurt (Ik weet niet of ik dit juist verwoord,

 ik ben niet zo elektrotechnisch).

Chris heeft een tijdje in een kibboetz in Israel gewoond, soms

vertelde hij hierover. Zijn lijfspreuk is: I will not fight for my country,

but I will fight for my dinner. Typisch voor hem was zijn reactie op

mijn verhaal over de glijpartij van John Terry tijdens de Champions

League-finale: “But did he do anyone any harm?”. Ja, daar sta je dan

als fanatieke voetbalfan. Geen discussies dus over sport hiero. Chris

wijst me er wel op dat ik bijvoorbeeld net te vroeg afreis anders had

ik hier de wilde fuchsia in de natuur kunnen zien bloeien.

Twee dagen (1 met Chris en 1 met Hillary) heb ik op de markt

gestaan. In ennis op de plaatselijke markt en in Lisdoonvarna tijdens

het Slowfood-festival. Er wordt hier niet geschreeuwd doch rustig

afgewacht of mensen iets willen kopen. Op dit moment is het

tomatentijd. Chris en Hillary verkopen tien verschillende tomaten-

planten. De soorten hebben namen als Marmande super, Aisla Craig,

Tiny Tim, Tommy Toe, The amateur en Burghese Principe. Ze hebben

soorten die zowel binnen als buiten kunnen groeien. Inmiddels weet ik

er een beetje van en ik ben van plan een paar tomatenplantjes te

kopen voor op het balkon. Ik ben te laat in het seizoen voor de zaden.

Ik stond een middag onkruid te wieden en de grond te spitten in de

tuin, toen mijn hooivork op iets hards stootte. Ik dacht dat het een

van de vele stenen in de grond was, maar ik kreeg het niet makkelijk

omhoog. Ik moest eromheen graven en uiteindelijk kwam er een

kistje met een keltisch kruis tevoorschijn. Ik veegde het zand van het

kistje en raakte iets het kruis aan waarop het licht leek te glinsteren.

Ik probeerde het kistje te openen, maar hoewel er geen slot op zat

was er geen beweging in te krijgen. Op dat moment dook er een

roodharig jochie op. Het zweet droop van zijn voorhoofd en hij was

nogal buiten adem. Even stond hij voorovergebogen met zijn handen

op zijn bovenbenen uitpuffend. Vervolgens keek hij jachtig om zich

heen waarbij zijn blik bleef hangen op het kistje. Als door een adder

gebeten verstrakte zijn gezicht. Langzaam en behoedzaam liep de

jongen naar mij toe. “Waar heb je dat kistje gevonden”, vraagt hij aan

mij. “Hier in de grond”. “Mag ik het eens bekijken?”, “Van mij wel”,

zeg ik. Aarzelend geef ik hem het kistje niet wetend wat ik met de

situatie aan moet. Gespannen tuurt de jongen naar het kistje. Hij

bestudeert het even waarna hij plots een kreet uitslaat: “Christus!,

jij hebt het laatste keltisch kruis gevonden”. “Het wat?”, “Het derde

en laatste keltische kruis uit de ierse oudheid zit hierin”. Even is het

stil, doch plots kijkt de jongen mij indringend aan: “Heb jij het kruis

op het kistje aangeraakt?”. “Wel, uhh, ik heb het mischien even

aangeraakt toen ik het zand van het doosje veegde”. “Arghh, je weet

niet wat je in beweging gebracht hebt” zegt hij met een pijnlijke blik.

“In beweging gebracht heb?” herhaal ik. “Ja, ik begreep ook al niet

waarom ik zo’n duidelijk visioen kreeg”, zegt de jongen, “ik zal het

kort uitleggen maar omdat je het kruis hebt aangeraakt, heb ik weinig

tijd meer. Je ziet, dit is een van drie magische keltische kruizen uit de

middeleeuwen. In de kistjes zit telkens een keltisch kruis dat in de

jaren 1560-1565 door een van mijn voorvaderen is gesmeden.

Iedere keer als iemand het kruis op het kistje aanraakt krijgen ik en

mijn in- en inslechte broer Dermot een visioen van het betreffende

kistje. Degene die drie keltische kruizen bij elkaar verzamelt en de

drie kruizen op elkaar plaatst, krijgt toegang tot bovenaardse

krachten. Dermot is helaas al in het bezit van twee keltische kruizen

en hij wil de kruizen alleen gebruiken om zijn positie in de onder-

wereld te versterken. Ik moet koste wat kost voorkomen dat deze in

zijn bezit komt. Toen jij over het kruis veegde kreeg hij naast mij

ook hetzelfde visioen. Het zal niet meer lang duren voordat hij hier

is …. Waarschijnlijk zal eerst een van zijn verkennende raven hier in

de bomen komen zitten. Om te bewijzen dat ik, Liam O’Gowan, een

van de broers O’ Gowan ben, zal ik je mijn kruis op mijn borst laten

zien”. Hierop knoopte de jongen zijn shirt los en eerst dacht ik een

groot tattoo van een keltisch kruis op zijn hagelwitte borstbeen te zien.

Ik stapte iets nader en zag tot mijn verbazing dat het geen tattoo was

maar een soort verweving met de huid. Ik weet niet hoe ik het anders

zou moeten beschrijven. Voordat ik verder kon kijken knoopte de

jongen zijn shirt echter alweer dicht en hij kondigde aan dat hij nu

echt weg moest. Hij pakte het kistje en maakte aanstalten weg te

rennen. Hij draaide zich nog even om naar mij: “Ga weer aan het

werk alsof er niets gebeurd is en …. je hebt me niet gezien”. Weg

was hij. Verdwaasd ging ik weer aan het werk. Gedachten spinden

rond in mijn hoofd. Wat was hier gebeurd? Een vogel kwam

aangevlogen en ging in de appelboom zitten, ik gaf hier weinig

aandacht aan totdat de vogel begon te kraaien … Ik keek ernaar

en zag een raaf! Mijn hart begon te bonzen en ik begon te zweten.

Ik keek naar de andere bomen die de tuin omringden toen ik plots

weer een roodharige jongen zag. Hij leunde nonchalant tegen een

andere appelboom aan met zijn handen in zijn bruine joggingsbroek.

Een raaf zat bij hem op de schouder en hij was gekleed in een

capuchonshirt van Lonsdale en had een te grote zonnebril op.

Grijnzend keek hij me aan. Onzeker deed ik of gewoon aan het

werk was, toen hij op me af kwam lopen. “Oke vriend, zeg maar

waar het is”, “Pardon?”, zeg ik, waarop hij luid begint te lachen.

“Aaah, we doen alsof onze neus bloedt”, zegt ie. “Doch mijn visioen

was te duidelijk, vriend. Waar is het?”, zegt hij drijgend. Ik doe mijn

best om nietsvermoedend te kijken alsof ik van niets weet. Een paar

zweetdruppeltjes parelen zich van mijn voorhoofd af. “Maar je hebt

geluk mijn vriend, ik ben nu te druk om Liam te achterhalen. Anders

lagen je testikelen op de werkbank om ze tot vierkantjes te ver-

werken”. Even is het stil en kijkt hij mij angstvallig aan. “Dit is je

laatste kans, mate. Als ik Liam niet vind, zal ik terugkomen om je wat

verstand bij te brengen. Nu?”. Ik begin harder te zweten maar zeg

niets. Dermot kijkt me indringend aan. Ik begin te twijfelen als Dermot

plots een ierse woord roept. Beide raven vliegen weg om de

omgeving te verkennen. Dermot laat me in het veld staan en gaat

erachter aan. Het zweet staat me koud op de rug. Plotseling ben ik

blij dat ik donderdag naar huis vlieg …..

The Tale of Chris and Hilary

Wat zijn jullie hobbies?

Beide: lezen, tuinieren, lekker eten. H.: breien, potterijen maken.

C.: het bestuderen van de natuur.

Wat is je eerste actie als je minister president van Ierland zou zijn?

H.: een goed publiek transport systeem ontwikkelen en gratis

gezondheidsdiensten die lokaal bereikbaar zijn.

C.: Ik zou een minister van Klimaatverandering aanstellen en ik

zou degene verregaande vrijheden en macht geven. Zijn of haar

prioriteit zou zijn het evacueren van de kustregios.

Wat vind je mooi aan Ierland en wat vind je niet mooi aan Ierland?

C.: Mooi vind ik de easygoingness van de ieren. Niet mooi vind ik

de gewoonte om overal troep te dumpen.

H.: Ik houd van de grote open ruimtes. Ik houd niet van de midgets

(kleine hardnekkige vliegjes, een soort mug dat je aan alle kanten

steekt).

Kun je een voorbeeld geven van typisch ierse humor?

C.: Het inzenden van Dustin the turkey (kalkoen) naar het

eurovisiesongfestival.

H.: Father Ted (Een sitcom met drie ierse priester die op hun eigen

blik op de wereld loslaten).

Als jij een uniek avonddiner zou mogen organiseren waarbij je

iedereen zou mogen uitnodigen die je maar wilt, welke vier personen

zou je dan uitnodigen?

C.: Gerard Wynstanley (een werker uit 1640 die zich later inzette

voor de revolutie), Ghandi, Claire McBride (een vriendin) en de

schrijftster van “the female Eunoch” (Een Eunoch is een man wiens

ballen zijn afgesneden).

H.: John Gribbin (schreef vele boeken over ecologie en

klimaatverandering), Richard Dawkins (een blinde horlogemaker) en

June Tabor & Maddie Pryor (zangeressen).

Waar laat je je tweede huis bouwen?

C.: Ik wil geen tweede huis.

H.: Een huis op een mooi eiland (geen tropisch eiland), met grote

wouden en een meer.

Is er iets dat jullie willen toevoegen?

C: Wij willen mensen aanmoedigen minder elektrische motoren

en verwarmingselementen te gebruiken. Gebruik minder energie,

bedenk waar het vandaan komt.

Ik wil mijn tijd in Ierland afsluiten met het volgende gedicht. Ik ben

gelukkig, ik heb een kruisje geslagen naar boven om te bedanken

voor de mooie tijd. Ik ben hier dankbaar voor.

Irlande, douze points!

Ik geniet van het ierse zelfbewustzijn, van hun sympathieke,

ongecompliceerde karakter.

Ik geniet van de typisch ierse koppies in de straten.

Ik puf van Westlife.

Ik geniet van mooie ierse namen als Eoghan, Liam, Saoirse, Maeve

en Kiernan.

Ik geniet van Paul Brady, U2, The Frames en Paddy Casy.

Ik puf van de vele klinische nieuwbouwwijken die ook hier herrijzen.

Ik geniet van de vele ierse artistieke, antonpieck-achtige shopfronts.

Ik geniet van gaelisch woord als taoiseach (betekent minister-

president).

Ik geniet van plaatsnamen als Tubbercurry, Skibbereen,

Dungourney, Caherciveen en Glengarriff.

Ik puf van een industriestad als Limerick, geen limerick waardig.

Ik geniet van Guiness, Guiness en Guiness.

Ik puf van de tuinkabouters en de palmbomen in de ierse tuinen.

Ik geniet van eigenwijze ierse humor.

Ik puf van het ierse prijsniveau.

Ik puf van alle gedumpte rotzooi aan het strand en langs de wegen.

Ik geniet van het kijken naar een potje hurling of gaelic football.

Ik geniet van typisch iers-engelse manieren om dingen te zeggen

zoals “Bugger”, “You funny sausage”, “to go bunkers” en

“spill the beans”.

Ik geniet van de traditionele ierse muziek in de pubs.

Ik puf van een full irish breakfast met witte bonen in tomatensaus,

twee braadworstjes en twee kleine baklevertjes.

Ik geniet van een geode Irish stew.

Ik geniet van de slingerende weggetjes vergezeld door mosgroene

stenen muurtjes aan beide zijden, ik geniet van de vele kleine

eilandjes voor de kust met zijn hoge kliffen waartegen de golven

slaan, ik geniet van de kleine verscholen strandjes, van de bergen

geflankeerd door bremstruiken en schapen en met hun toppen

in nevel gehuld. Ik geniet van de vele stroompjes en beken die

hun weg afdalen van de berg op weg naar een van de vele meren

in het dal. Ik geniet van oude ruines die allang overrompeld zijn

door moeder natuur.

Nog half Doolin dromend daalde ik zo’n veertig kilometer zuidwaarts

af naar het west-ierse platteland. Zes kilometer buiten het plaatsje

Kilmihil wonen Chris en Hilary, mijn laatste, snif, wwoof-adres. Zij

waren mijn eerste keus omdat zij hun eigen bier en wijn maken en

een eigen bibliotheek hebben. Al snel had ik het gevoel dat me dit

heel goed ging bevallen. Chris, Hilary en ik zijn eigenlijk een

drie-eenheid van relaxtheid, het genieten van de natuur, ‘s avonds

een biertje of wijntje drinken, niet te veel politiek gekonkel, het

delen van lezerservaringen, nonchalante kleding gericht op gemak en

het rondscharrelen op croc’s.

Hilary is wat ouder, zevenenvijftig jaar en ze heeft grijzende lange

haren. Ze was vroeger zangeres in de band Hair of a dog en de

woorden make-up, hoge hakken en juwelen zijn vreemd voor haar.

Chris is veertig jaar, getooid met een grote bruine baard en

pretoogjes. Samen zijn ze dagen met liefde in hun tuinen bezig. Ze

hebben een tien meter lange kas gemaakt van ramen en ruiten die

andere mensen niet meer nodig hadden. Dit was een groot puzzelstuk

om dit samen in elkaar te zetten en het is een waar kunststuk

geworden. Chris verkoopt de planten op de markt op donderdag in

Kilrush en op vrijdag in Ennis. Ze verkopen onder andere tomaten-,

komkommer-, pompoen-, lavendel-, oregano-, basilicum-, sier- en

mais-planten, kool, sla en aardappelen. Ze maken hun eigen brood,

wijn, jam en bier.

Hun huis is ook wat bijzonders. Het is ouderwets, opgebouwd uit

nog twee staande muren. In de jaren zeventig hebben ze het gekocht

inclusief een klimmend stuk grond. De toenmalige verkoper zei dat

er niets op te verbouwen viel, ‘t was allemaal rotsen op een helling.

Hilary en Chris zeiden niets en waren hun eigen mening toegedaan.

In drie jaar is toen het huis opgebouwd tot het bewoonbaar was.

Grote grijze ierse stenen met mos maken deel uit van de constructie.

Warm water wordt gemaakt op een grote potkachel die ook als oven

en bakplaat fungeert. Dit wordt opgevangen in een boiler die de

woning dan voorziet van het warme water. Het toilet in het huis wordt

alleen gebruikt voor boodschap nummer één. Voor boodschap

nummer twee ga je naar een houten huisje op palen in de tuin.

Hierbij klim je een trapje op en zit je op hoogte. Boodschap nummer

twee wordt dan opgevangen in de ruimte onder de vloer waar het

vermengd wordt met stro. Dit wordt tot compost verwerkt en

gebruikt in de tuinen.

Als de staat van het schoonmaken in het huis van Chris en Hilary als

standaard schoonmaaksmaat zou gelden voor iedereen dan is mijn

eigen flatje, ik durf te zeggen, brandschoon. Verschillende vrouwen

zouden het hier geen minuut volhouden. Ik, uiteraard, gedij prima in

dit soort condities.

Ze hebben het hier de regenboogtuinderij genoemd omdat vanaf hun

uitzicht vaak regenbogen te zien zijn. Vaak zijn het dubbele

regenbogen en ik heb het ook al twee keer gezien. Ze hebben een

paar keer zelfs een regenboog bij maanlicht gezien en naar het schijnt

bestaan er zelfs regenbogen die ondersteboven staan.

Hilary en Chris stonden het mij toe om drie dagen Caroline op te

zoeken in Killarney. Sterker nog: Zij kwamen met het idee om er

drie dagen ervan te maken in plaats van twee. Twee briljantjes zijn

het!

Om in tempoteamtermen te blijven: het waren drie fantastische dagen.

 Ik heb Caroline getrakteerd op een ritje in paard en wagen naar het

 statige muckross house als verlaat verjaardagscadeau. We aten een

 picknick met de zelfgemaakte wijn van Chris en Hilary bij de Torc

 watervallen en we wandelden langs het meer van Killarney door het

 national park. We zijn uitgebreid uit eten geweest en ‘s nachts

kropen we dicht tegen elkaar aan in onze hostelkamer.

Later viel het me op dat ik in Carolines nabijheid behoorlijk

spraakzaam en blij was. Over het algemeen ben ik redelijk rustig,

niet bij haar dus! Dat zegt wel iets.

Ik besloot gewoon te genieten en keek niet op tegen het afscheid.

Doch Caroline’s waterige oogjes gooiden hier een tijdje roet in

het eten ...

Tale of a fellow traveller: Caroline Boisjoly

Wat zijn je hobbies?

Lezen (in bad), kayakken, schilderen, reizen, zwemmen.

Wat maakt je gelukkig?

Samen zijn met leuke mensen, goed nieuws van vrienden en

familie, spelen met kinderen.

Wat zou je eerste actie zijn als je president van Canada zou zijn?

Ik zou het Kyoto-protocol ondertekenen, de huidige president

(Harper) heeft dit teniet gedaan. En ik zou werken aan de

leefsituatie van oudere mensen.

Waar laat je je tweede huis bouwen?

Aan de kust met een groot woud erachter en een groot meer.

Als jij een uniek avonddiner mocht organiseren waarbij je iedereen

zou mogen uitnodigen, welke vier personen zou je dan uitnodigen?

Melissa (een vriendin die me veel geleerd heeft over mezelf),

Alexandra (een vriendin die me veel tips heeft gegeven over reizen),

Brad Pitt en mijn overleden opa.

Wat vind je mooi aan Canada en vind je niet mooi aan Canada?

Mooi: De bossen en meren, de grote vrije ruimtes.

Niet mooi: de huidige regering, deze denkt alleen aan geld.

Na het WWOOFen is het weer tijd voor ontspanning.

En als je ontspanning wilt dan ga je naar Doolin aan de

westkust.

Noodgedwongen verblijf ik een middag in

tussenstopindustriestad Limerick,

Eigenlijk is het geen vijf regels inkt waard van mijn Bic,

In het centrum staat nog wel het oude King John’s kasteel,

Maar dat is niet meer dan een uitzondering op het geheel,

Ik zeg Limerick .... Krijg mooi de hik.

‘s Middags eet ik een broodje kalkoen op het terras van

het kleine koffiekaffeetje Delish. Tot mijn verbazing

bestaat de garnering niet alleen uit wortelreepjes, maar

ook uit een berg naturel chips. Hoewel in de mexicaanse

keuken ook wel tortillachips gebruikt worden leek me

dit toch enigzins ongebruikelijk. Doch in Ierland is niets

te gek, bedacht ik me later. Regels zijn er om gebroken

te worden. Dus echt verwonderlijk is het ook niet.

Doolin is ongeveer tachtig kilometer zuidelijker dan

Letterfrack waar ik eerder geweest ben. Doolin is een

klein dorpje met pubs waar ‘s avonds overal ierse

traditionele muziek gemaakt wordt. Dit betekent twee

avonden in de pub, pints of guiness, relaxte ieren die

met de banjo, de harmonica, de gitaar, de viool en de

doedelzak mooie liedjes tokkelen. Tussendoor nippen

ze van de guiness, praten ze ff met de barman en roken

een shaggie voor de pub. De zanger op de eerste avond

heeft een zeer mooie stem, doch in de ierse traditionele

muziek zijn er veel liedjes zonder zang. Als je zoals ik

dan graag de zanger nog een keer wil horen, dan loop je

ff naar voren en vraagt of ze nog een keer willen zingen.

Ik deed  dit en op mijn verzoek werd met instemming

gereageerd, de zanger ging het nog een keer vol aan.

Overdag had ik de keuze uit een wandeling naar de

alom bekende Clifs of Moher of een wandeling door

rotsgebergte the Burren. Ik koos de minder toeristische

variant omdat ik de clifs inmiddels al zo vaak op

postkaarten had gezien dat ik me niet voor kon stellen

dat het nog heel bijzonder kon worden. Ik genoot van

wederom! een mooie dag over typisch geerodeerde

rotsen. Het was een miniatuur-Grand Canyon in het

grijs. De laatste top was priveterrein, maar niemand

houd je tegen. Wie zegt eigenlijk dat die berg van

jou is, niet? Dus ik klom gewoon omhoog zonder

iemand tegen te komen, maar ook zonder een eigen-

lijk pad. En het uitzicht was dermate mooi dat ik

vind dat het voor iedereen toegankelijk moet zijn.

Ik plakte er nog wat trainingskilometers aan vast

over een klein asfaltweggetje naast de oceaan.

Hiermee werd het aangename met het nuttige

verenigd. Wat je noemt een win-win-situatie.

De tweede avond gingen we met twee duitsers,

een francaise and cute canadian Caroline naar de

pub. Caroline kwam naast me zitten en gedurende

de avond schoven steeds iets meer naar elkaar toe.

Na een lang gesprek ging dit over in schuifelen in

het maanlicht achter het hostel. De zon deed via

de maan nog zeer zijn best waarbij we in elkaars

armen schoven. We wilden proberen samen onder

de sterren te gaan slapen maar ondanks elkaars

warmte was het toch nog iets te vroeg in het jaar.

Na twaalven bleek Caroline ook nog eens jarig te

zijn. Al had ik meer het gevoel dat het mijn eigen

verjaardag was ...

Tale of a fellow traveller: Gerard O’ Connor

(boer van het laatste WWOOF-adres)

Wat zijn je hobbies?

Bergwandelen, tuinieren.

Wat maakt je gelukkig?

Mijn gezin.

Wat zou je eerste actie zijn als je president

van Ierland zou zijn?

Ik zou direct alle ambtenaren ontslaan.

Wat vind je mooi aan Ierland en wat vind je

niet mooi aan Ierland?

Mooi: de kwaliteit van het leven

Niet mooi: het weer.

Waar zou je je tweede huis bouwen?

In Kells Bay op de Iveragh Peninsula in Ierland.

Als je een ultiem avonddiner zou mogen organiseren,

welke vier personen zou je dan willen uitnodigen?

Vier vrienden.

Wat wil je nog doen in je leven?

Ik wil rond mijn vijftigste a vijfenvijftigste stoppen

met boeren en ander werk gaan doen. Daarnaast

wil ik nog reisen, ik ben in Vietnam, Peru, Marokko,

Dubai en India geweest.

Op weg naar Cork raadpleeg ik mijn lonely planet om te

bedenken wat ik wil doen tot 1 mei als ik weer ga

WWOOFen. Mijn oog valt op het plaatsje Letterfrack in

het westen van het land in de county Connemara. Het

hostel is een voormalige abdij en een groot national

park en de mogelijkheid om te scubadiven zijn vlakbij.

Ik besluit ervoor te gaan hoewel ik deze dag dan nog

wel een behoorlijke reis voor de boeg heb. Onderweg

speelt de lonely planet mij weer parten. Deze is nieuw

gekocht maar de informatie is vaak gedateerd. De

busoperator staat in de lonely planet nog onder de oude

naam hoewel deze al een paar jaar geleden is over

genomen door de huidige maatschappij. Hier kwam ik

net te laat achter, waardoor ik weer een gedeelte moest

liften. In Kilkenny was de informatie ook al achterhaald

toen het beoogde hostel al in rook was opgegaan. Ik kan

me herinneren dat Keith ook al bijzonder kritisch op de

lonely planet-gids was en dat hier in de krant ook al een

zeer kritisch artikel heeft gestaan.

Het hostel was zoals een hostel hoort te zijn. Het heeft

een heerlijk ouderwets en alternatief interieur, je waant

je zo in de sixties. En dat is een kolfje naar de hand van

Just Insane. Het is er niet schoon maar stoffig, de

lampekap hangt scheef en er zitten scheuren in. Spinne-

webben zijn onderdeel van het behang geworden.

De banken zijn voor nog geen tien euro te verkopen op

marktplaats en in de badkamer zit een open haardje en

er wordt chilly music gedraaid. Als je de douche in stapt,

waan je je in een disco met blauwe lichtjes. Mooi had 

geweest dat als je de kraan open draait dat er dan een

muziekje van James Brown zou beginnen te spelen. Of

iets van Play that funky music. Je krijgt verder geen sleutel

van de kamer, deze is altijd open. Er is ook geen

receptie, de mensen van het hostel kom je vanzelf een

keer tegen.

Ik loop op zondag de Diamond Hill op in het national

park en het is een waar diamantje.

Wederom een plek waar een kunstenaar als Mesdag een

 360 graden schilderij kan maken, op de weg terug kom

ik de duitse Anja tegen die bij mij op de kamer

slaapt. Zij is ierlandverslaafd en het is haar tiende

Ierlandreis. Ze is een vrouw met lange donkere haren en

haar gestalte is een lust voor het oog. Zij is al vaker in het

hostel geweest en close met de franse staf. Derhalve

is er voor mij slechts af en toe aandacht alhoewel we

's avonds wel samen eten. 

Die dag wandel ik door naar de zee en maak er zodoende

een vierdaagsetrainingsdagje van. Voor mijn gevoel ga ik

weer als de wiedeweerga, het gaat Paletti.  

De franse staf is wel relaxt, maar hun engels is deels

gebrekkig. Ze interreseren zich niet echt voor je, tenzij

je de franse nationaliteit hebt. Ze praten ook overwegend

frans en twee stafleden kunnen geen engels.

Ik dacht goede sier te maken door te melden dat ik een

c.d. heb van Adamo. Volgens de fransen heeft deze

echter de belgische nationaliteit. En belgen zijn geen

fransen, dus ...

De franse gasten zijn opener en veel spraakzamer. Met

Olivier speel ik een potje schaak, waarbij me al snel

de stukken om de oren vliegen. Mijn kandidatuur voor

het schaakmeesterschap is direkt afgemeld.

Het hoogtepunt was de dinsdagdiepzeeduik. Ik werd

ingepakt in twee wetsuits omdat het water tien graden is.

Bij het duiken gaat het erom dat je verticaal in het water

in balans bent. Dit was af en toe nog moeilijk omdat ik

het een tijdje niet gedaan had. Maar eenmaal gewend

voelde ik mij alweer als de spreekwoordelijke vis in het

water. We zagen krab weggescholen in oud scheepsvat,

schol met de schutkleuren van het strandzand en een

in de rotspleten schuilende Conger Eal (een kleine soort

roofvis). Grappig waren de schelpen die sprongetjes

maken. Ik zeg: dit keer een grote aardbei op de ierse

taart!

In de buurt van Letterfrack is nog een museum over het

leven in de oceaan. Een paar leuke weetjes die ik hier op

deed, waren:

- Het grootste dier dat ooit op aarde heeft geleefd is de

blauwe walvis. Het was langer dan een Boing 737 en

woog meer dan vijfentwintig olifanten.

Walvissen slapen overigens niet.

- Een parel wordt geproduceerd als er zandkorrels in de

opening van de oester komen. Het zand veroorzaakt een

reactie in de oester waardoor er zich een parel vormt.   

- Reuzeschildpadden kunnen driehonderd jaar worden

(als ze maar niet op een mensenleeftijd in het verpleeg-

huis terecht komen).

- Zeehonden zien alleen in zwart en wit.

's Avonds keek ik als Barcelona-fan in een ManUnited-

pub naar Manchester United - Barcelona. Verschillende

ieren vonden het zo spannend dat ze de tweede helft er

bij gingen staan en aanmoedigingen schreeuwden. Het ging

er heet aan toe en het gejuich achteraf was gigantisch.

Ik heb nog een fotootje gemaakt van de Ruud-van-

Nistelrooy-klok die er hing. Ik schudde de meest fanatieke

supporter de hand om hem te feliciteren en later kwam ik

erachter dat het de eigenaar van de pub was.

PS vandaag zijn er twee logs, zodat ik nu weer helemaal

bij ben in tijd.

PS

Na de wandeltraktatie deed ik er nog een schepje boven

op. Schier één schiereilandje verder reisde ik naar Ballin-

skelligs op de Iveragh Peninsula. Ik had eerst het hostel

geboekt en vervolgens gekeken hoe ik er moest komen.

Gevolg was dat er geen andere keus was dan met de

duim omhoog langs de weg te gaan staan. Eerst vond

ik dat een duimpje omlaag, ik had er geen zin in.

Toen ik langs de kant van de weg stond besloot ik

echter dat het wel een keer een uitdaging was en ging

ervoor. En al snel stopte er ook een auto,

die .... op de plaats van bestemming bleek aangekomen.

Maar ff later stopte duitser Michael in zijn huurauto en

laat hij nu net ook naar het hostel gaan! Het hostel 

was nieuw, het was leeg, het was klinisch. Ik maak er

verder geen woorden aan vuil.

Waar ik voor gekomen was, is het eilandje Michael

Skelligs. Ik zeg: alweer een lekkere kers op de ierse

taart. Een klein visserbootje voer voor het eerst dit

toeristenseizoen uit. Ik was in het

gezelschap van de australische moeder en dochter

Jane en Jodie. Jodie heeft nog wat meer kersen op

de taart dan ik: Zij is met Koninginnedag in Amsterdam,

ze gaat door naar Berlijn, Barcelona, Valencia en Wenen.

Ze komt net uit Thailand en heeft het winterseizoen in de

Dolomieten gewerkt. Het deed me allemaal aan een liedje

van Blöf denken. De schipper zag er uit als een landloper,

hij probeerde goede sier te maken bij de dames. Het

achterdek was voor de bikini en het voordek voor naakt-

recreatie, gaf hij aan. Toen ik plots aanstalten maakte om

naar het voordek te gaan, hield hij me tegen en kon hij

mijn grap niet waarderen.

Michael Skelligs bestaat eigenlijk uit twee eilandjes,

waarvan het eerste als een besneeuwde alpentop uit het

water doemde. Het bleek echter totaal wit van de gannets

(een grote witte trekvogel waarvan ik ff niet op de neder-

landse naam kan komen) en hun poep. Toen we dicht

langs het eiland voeren vloog het af en aan met gannets,

je kon de wolken erachter haast niet meer zien. Onderaan

de rotsen lagen een paar zeehonden te luieren. Het 

tweede eilandje ligt er vlak achter en is ook een soort van

alpentop maar dan in het groen/grijs met bovenop een

klein stenen stadje. Dit is in de zestiende eeuw gebouwd

door monniken. Hier konden we wel aan land en we

moesten een lange stenen trap steil omhoog. Het eiland

heeft twee lange pieken op de kerstboom. Huh, nee, het

eiland heeft gewoon twee pieken en de monniken zagen

dat als twee handen naar god. Zij wilden zo dicht moge-

lijk bij god zijn. Vervolgens kwamen de vikingen en die

versnelden dit proces behoorlijk.

De kennismaking met de australische dames leverde

mij een lift op naar Kenmare de volgende dag. En ik

had het avontuur te pakken en besloot verder te liften

(Ook geholpen door het feit dat het met de bus nog een

behoorlijke omweg zou zijn). Vandaar lifte ik in mijn 

eerste druilerige dag hier  naar (hopelijk) Sherkin Island.

Na een half uur verlost een auto mij van de regen en

het dragen van mijn backpack. Het italiaanse stel van

middelbare leeftijd, Carlo en Francesca, blijkt een heel

eind de route te rijden waar ik moet zijn. Alleen Carlo

kan wat engels en hij vraagt mij de hemd van het lijf

om zijn engels te trainen. Tussendoor praat hij af en toe

italiaans met zijn vrouw. Als ze door krijgen dat ze vlak

langs mijn bestemming komen volgt er een korte heftige

italiaanse discussie in woord en gebaar. Het prettige

resultaat voor mij is dat ze mij afzetten op de plek van

bestemming! Als tegenprestatie bied ik hun een drankje

aan in het café. Vlak voordat ze verder gaan, gesticu-

leert de vrouw wat naar haar man. Carlo geeft aan dat

zij het rondje willen betalen. Dit kan ik natuurlijk niet

toestaan en wijd gebarend neem ik de ronde voor mijn

rekening.

Bestemming is het zuidelijke (voor ierse begrippen

dan) eiland Sherkin Island. Ik WWOOF hier bij het

echtpaar Joe en Fiona Aston. Fiona is de moeder van

Anna waar ik eerder een week verbleef. Ze hebben een

ouderwets iers huis, fraai gelegen aan een mooie baai.

Een stenen trapje loop je op en af, over het muurtje en

zo kom je bij het huis dat ook van natuursteen is opge-

bouwd en ook fungeert als bed and breakfast.

Het interieur wordt hier onder andere bevolkt

door een olielamp, een kolenkitje voor de open haard

en een ouderwets koffiepotje dat hier nog niet is ver-

vangen door de senseo. Er hangt een ouderwets

gezellige sfeer.

Joe is een grote zeeman met een grijze baard en vissers-

muts en heeft een zeiljacht in de haven van Sherkin

voor anker liggen. Fiona is klein van stuk, moeder

van zeven kinderen, de gastvrouw van de B&B en

ze kan eindeloos zeuren totdat ze haar zin krijgt.

Eigenlijk is ze een beetje oniers. Als Joe en ik een

middagje in de tuin werken, komt Fiona ons vergezellen.

Onmiddellijk is het relaxte er wel af. Fiona begint einde-

loze discussies over het tuindesign waarbij ze Joe soms

wel vier keer achter elkaar op dwingende wijze om een

reactie vraagt totdat Joe zuchtend antwoordt. Ik begin te

begrijpen waarom Joe jaarlijks met zijn zeiljacht over-

wintert in de Middellandse zee. Joe gaat ook elke dag

een paar uur naar zijn zeiljacht om daar te prutsen. Als

Joe ooit zou moeten kiezen tussen zijn zeiljacht en Fiona

dan heeft hij een gigantisch dilemma. Die hypothetische

keuze zou voor Fiona wel eens verkeerd kunnen uitpak-

ken.

Wel wil ik hierbij benadrukken dat ik het hier goed heb.

Er wordt lekker gekookt, ik heb een ruime eigen kamer

en kan verder mijn gang gaan. Het eilandje heeft een

paar mooie stranden zoals een aantal van jullie dat op

de foto's wel gezien hebben. Tijdens de avonden spelen

Joe en ik potje schaak onder het genot van een glas

wijn. Maar door de nukken van Fiona besluit

ik voor het weekend weer verder te trekken, waar ik

aanvankelijk het idee had om tot zondag te blijven.

Inmiddels kan ik melden dat ik inmiddels een

Guinessdrinker ben geworden. De eerste pint smaakt

nergens naar. Maar drink er maar een paar meer en je

gaat overstag. Guiness is heaven on earth .......

Ik boek vast een stamplaats in de ierse kroeg in Hengelo

als ik terug ben, zover is duidelijk.

Keith is een gedistigeerde man in begin zestig. Als gids

staat hij klaar voor je, hij is wijs, degelijk, netjes en

zeer sympathiek. Hij is een man van de streek. Hij stuurt

mij erop uit, zodat ik in mijn eigen tempo lopen. En hoe

meer en meer de week voorbij ging, hoe meer zijn

serieuze kant plaats maakte voor een vermakelijke kant.

Hoogtepunt daarbij was zijn onemanshow bij het

laatste diner waar hij iedereen naar voren haalde om

vervolgens typische karaktertrekken van diegene

treffend naar voren te halen.

De eerste dag kwam ik als eerste over en het eindstation

was de Railway bar. Ik raakte er beland in vierentwintig-

uursvrijgezellenparty. Al gauw was ik omringd door lal-

lende ieren die mij uitnodigden voor de avondparty. Ik

hield mijn antwoord maar wijselijk even in beraad.

Een van de youngsters claimde vervolgens dat hij

alle coffeeshops in Amsterdam op zijn duimpje kent.

Ik heb smakelijk gelachen om alle prietpraat tot er

een bus kwam voorgereden om ze naar het eten

te brengen. De rest van de groep had al voor rust

gekozen en de pub omzeild naar het terras buiten.

De dagen vlogen voorbij en zoals alle mooie dingen

was het veel te snel afgelopen. Mijn verschijning baart

hier wel opzien omdat ik hier rond paradeer in mijn

oranje surfshort dat ik nog in Byron Bay (Australië)

ooit gekocht heb. Mijn twee melkwitte staken staken in

het begin schril af bij de kleur van de short. Ik zag zelfs

leden van de groep een zonnebril opdoen toen ze mij

voor het eerst in short zagen. We hebben hier echter

tot nu toe goed weer en weldra kleurden mijn benen

ook mee. Wat ik vooraf in Ierland niet voor mogelijk

had gehouden gebeurde nu: ik verbrandde behoorlijk.

Ik heb genoten en ik durf al met een gerust hart nu

te zeggen dat ik de eerste twee dagen in Nijmegen

geen problemen voorzie. Tot nu toe gaat alles van

leien dakje. Ik klop het ff af. 

Tijdens het laatste diner liet ik me ook niet onbetuigd

en beet de spits af met het volgende stukje:

A little word on dumping

Hardly had the week begun or Keith said "take the

middle of the road" and Dumped his booth full mud.

This although Ireland is full of signs with "no Dumping",

Tuesday I went up the hill where I had to Dump a bit of

dutch compost and in Dingle the bookshops were far

from Dumpstores.

Tomorrow Keith will Dump us of in Tralee,

but before that we'll Dump a bit of Guiness down our

throats. 

Na het weekje WWOOF-en had ik mezelf getrakteerd

op een trektocht door de bergen van Dingle peninsula

(peninsula = schiereiland). Zijn er bergen dan in Ierland? Jazeker,

al zijn het niet de alpen.

Er waren zes andere enthousiaste hikers (wandelaars) die

zeven dagen met mij genoten van de natuur en de kundige,

grappige leiding van gids Keith. Toen ik de groep voor het eerst

zag waande ik me voor een moment even terug op het verpleeghuis.

Ik was veruit het broekie van de club. Alle anderen kunnen overal

al minimaal rekenen op seniorenkorting.

Maar al snel bleek dat het om een behoorlijk prominente groep

ging. Ik was in het gezelschap van een dichteres, van een dokter

die holistische leefprogramma’s ontwerpt voor mensen in de

thuiszorg en bewoners van verpleeghuizen, van twee landschaps-

architecten en van twee business consultants die werken

voor de WHO en de UNESCO. En dan had je nog die prutser

van een Volmer.

Van de rotsige bergkammen dalen kronkelende,

mosgroene stroompjes met helder water die uitmonden in de zee

of kleine bergmeertjes. Steile heidevelden gelardeerd met de

vele bremstruiken worden overal geflankeerd door de vele

schapen, hoe hoog of laag op de berg je ook bent. Voor de

kust liggen veel kleine, idyllisch mooie eilandjes. Keith en ik

waren het erover eens dat Little New Zealand ook helemaal

geen slechte naam zou zijn voor dit gebied.

Van de groep was de amerikaanse Sharon de dichteres, een

intense persoonlijkheid die graag op de voorgrond trad. In

elk restaurant heeft ze minimaal twee vragen over het menu en als

je geen decafe serveert is ze diep teleurgesteld. Gedurende deze

trip had ze veel last van haar rug en ze was bang dat het laatste

keer zou zijn dat ze een wandeltour zou kunnen doen. De dood in

het algemeen en het feit dat lamsvlees favoriet is bij de ieren

lieten haar deze trip niet los. Als iemand van de groep lamsvlees

at, maakte ze een afwijzend ‘Béééh’-geluid. Dit resulteerde

uiteindelijk in een dramatisch gedicht dat ze voordroeg tijdens

het laatste diner. De manier waarop ze Ierland echter beschreef

was echter bijzonder fraai en het toonde haar kunde

als dichteres. Ze claimde met nadruk dat ze grappig kan zijn (I can

be funny), maar ik moet het nog meemaken. Aan het eind van

de week ontkom je niet aan de Hug (knuffel) en dat ze

iedereen ontzettend gaat missen.

John, de man van Sharon, is daarentegen het toonbeeld van rust

en relaxtheid. Rustig op de achtergrond genoot hij van de natuur

en de conversaties. Waar het hem interreseerde haakte hij aan bij

het gesprek. Ik had met hem een lang gesprek over

zijn zorgprogramma waar hij aan werkt. Hij werkt vooral met

mensen met zorgvragen in de thuiszorg. Zijn team heeft

een preventief, holistisch programma ontwikkeld om deze

mensen geïntegreerd te houden in de samenleving. Elke maand

komt een nursepracticioner bij de mensen over de vloer ter controle.

Er wordt gezorgd voor verschillende sociale bezigheden buiten

de deur zodat vereenzaming voorkomen wordt.

John en Sharon: Opposites attract!

Anne en Robert uit Canada hebben een consultancy bedrijf

waarbij ze veel werk verrichten voor de WHO. Ook hebben ze

al voor de UNESCO gewerkt. Anne vertelde dat ze

de WHO gerapporteerd en geadviseerd hebben over een project

van de WHO waarbij het de bedoeling was om wereldwijd

vitamine-E capsules te distribueren. Hiervoor hebben Anne en

Robert door allerlei landen in Afrika, Azië en Zuid-Amerika

gereisd om aan den lijve te ondervinden hoe de distributie

plaats vond. Belangrijke problemen die op hun pad kwamen

waren deze: Hoe communiceer je de belangrijkheid van

Vitamine-E capsules aan analfabete mensen die alleen een

onduidelijk eigen dialect spreken? Hoe bescherm je de capsule

tegen de warmte? En hoe regel je het transport in de bergen

van Nepal? Grappig was het verhaal dat ze vertelde over een

groep analfabete vrouwen in Tibet. Zij werden ingeschakeld om

de vitamine-E capsules uit te delen en kregen daarvoor een

schaar om de capsules doormidden te knippen. Naarmate het

project vorderde bleek gaandeweg dat het hebben van een

schaar een soort van statussymbool bleek te worden. Vergelijk

het met dokters die vaak een stethoscoop om hun nek hangen.

De vrouwen stegen hierdoor in aanzien en hun status werd erkend.

Ann is een persoonlijkheid als John, rustig en relaxt

en geïnterresseerd in dingen als historie, wetenschap en politiek.

Haar man Robert had altijd de grote spiegelreflexcamera bij

zich, doch Anne gaf aan wanneer het tijd was voor een foto.

Robert is een flamboyante frans canadees met alpinopetje.

Zijn notitieboekje had hij altijd bij de hand waarin talloze weetjes

en feiten werden genoteerd die Keith naar voren bracht. Bij

elk rustmoment haalde hij zijn gps-apparaatje tevoorschijn

waarmee hij de luchtdruk, de hoogte en de precieze coördi-

naten opnam en dit weer in zijn boekje noteerde. Hij was vrolijk

en altijd goed gemutst. Onder het genot van een goed glas wijn

werd hij een grappige, innemende persoonlijkheid. Toen Sharon

in herhaling viel bij het diner door weer eens geluiden te laten horen bij het serveren van lamsvlees was het niet toevallig dat Robert

haar op haar plaats zette door een luid RELAX! te roepen. Bij

het laatste diner voerden Robert en Anne samen een hilarisch

musicalstukje op over de grappige voorvallen de afgelopen week.

Dit werd door de zaal met We Want More ontvangen!

Dan waren er nog de landschapontwerpers Dick en Ann uit

de Verenigde Staten. Ze wonen in Washington DC. Dick is

de grapjas van de groep. Hij is gek op de Boston Red Sox en

op guiness. Hij heeft een inklapbare wandelstok die je op

kunt vouwen net zoals je dat met tentstokken doet. Hij laat

duidelijk merken dat hij een democraat is en dat je president

Bush niet meer voor vol kunt aanzien. Als ik hem vraag of Bush

de slechtste president aller tijden is, antwoordt hij dat Bush één

van de drie kandidaten is voor deze titel. De andere twee

zijn Buchanan en Harding. Die laatste, vertelt Dick, is bekend van

het feit dat hij op de golfbaan whiskey liet serveren voor hem en

zijn gasten in de tijd van de prohibition (een landelijk

alcoholverbod). Dick vroeg aan Sharon of ze in Ierland gedichten

had geschreven. Sharon bevestigde dit waarop Dick aangaf dat

de trip naar Ierland dan aftrekbaar was voor de belastingen, ze

was immers inkomstenproductief. Dick vervolgde met: “As for

you Justin, you work with a bunch of geriatrics. For you it most

be totally taxreductable”.

De vrouw van Dick is Ann, een warme persoonlijkheid die

mij gedurende de week meerdere tips gaf voor mooie boeken

of mooie andere wandeltochten. Haar leeftijd maakte het

haar moeilijk om de wandeltochten af te maken. Hier en daar

wist Keith voor haar een lift te regelen. Ze genoot van alles met

een lach op haar gezicht. Ze drukte ze me op het hart dat er altijd

een bed voor mij vrij was mocht ik ooit in de Verenigde Staten zijn.

Ook dit deel wordt nog vervolgd! 

Ballycotton ligt op de hoek van de kust met twee

kleine eilandjes voor de kust. Op een van de beide

eilandjes staat een grote vuurtoren. Daar kwam ik

een huilende man tegen. Een oud verweerd gezicht

onder een vissersmuts draaide zich even naar mij

om. Een traan biggelde over de rimpels. Toen zag

ik het monument voor een vermisde schipper op

zee. Met dit fisherman's friends-moment sloeg

ook gelijk het weer om. Van boven de vuurtoren

kwamen donkere wolken op ons af. In verder

regenachtige omstandigheden wandelde ik terug

Dungourney. Uiteindelijk had ik er ongeveer

vijfenveertig kilometer opzitten en ik kon het

goed volhouden. Al was ik wel blij toen ik me

op de bank kon laten neer ploffen.

The tale of a few Irish people (Sam en Anna)

Wat maakt je gelukkig?

S.: Het hebben van ons eigen plekkie te midden

van onze vrienden hier.

A.: Sam maakt me gelukkig. De kinderen maken

me gelukkig als zij gelukkig zijn.

Wat wil je ooit nog eens doen in je leven?

A.: Ik wil ooit nog eens werken en dan iets doen

met borstvoeding. Misschien in advisering of het

beginnen van een winkel met allerlei spulletjes

voor borstvoeding en opvoeding.

S.: Ik wil mijn eigen tuin ontwerpen en surfen in

Indonesië.

Wat zou je doen met je laatste honderd euro?

S.: Uitgebreid uit eten gaan.

A.: Ik zou het weggeven of een nieuwe stofzuiger

kopen.

Wat zou je eerste actie zijn als je minister-

president van Ierland zou zijn?

A.: Het kopen van een huis mogelijk maken voor

iedereen.

S.: Uit de E.U. stappen.

Als je een ultiem avonddiner mocht organiseren

en je mag vier personen uitnodigen wie je maar

wilt, welke vier personen zou jij uitnodigen?

S: De paus, mijn moeder, Pete Thompson (een

vriend die Anna en ik aan elkaar hebben geintro-

duceerd) en Marie Claire(van wie ze het huis

lenen).

A: Pete, Sam, Deidre, Eoghan (twee vrienden).

Waar laat je je tweede huis bouwen?

A: In het zuiden van Frankrijk.

S: Biarritz, zuid-west Frankrijk.

Is er iets wat jullie willen toevoegen?

God bless you.

In Ierland zijn veel goed gemutste mensen, zowel

letterlijk als figuurlijk. Ierland is schapen, schapen,

schapen, lammetjes, schapen, wat koeien en meer

schapen. God schiep het schaap voor Ierland. Elk

iets groter dorp heeft wel een pub waar de ieren

life traditionele ierse muziek maken. Muzikanten

komen bij elkaar, overleggen een beetje, tokkelen wat,

spelen een wijs, drinken een pint en zingen weer.

Iedereen met enig muziek talent in het publiek is

welkom om meet te doen.

Na Kilkenny zou ik naar Sherkin Island gaan om aan

mijn eerste WWOOF-avontuur te beginnen.

WWOOF staat voor willing workers on organic farms.

Dit is een programma waarbij je voor vier a vijf

uurtjes werk per dag kost en inwoning weer terug

krijgt. Je bent even van het toeristische pad, ontmoet

het echte Ierland, het kost je niets en je host laat je

vaak de mooie dingen in de omgeving zien.

De ierse eigenaresse had echter een plotselinge ‘change

of plans’, waardoor ze een tijdje op reis moest.

Haar zoon kon echter nog wel iemand gebruiken die

hem hielp het op orde maken van een grote tuin.

Zo kwam ik terecht op het niet zo platte ierse

platteland bij Sam (38 jaar) en Anna (36 jaar). Ze

hebben drie kinderen, Elizbeth (Lizzie) van 7 jaar,

Madelyn (Maddie) van 4 jaar, Sebastian (Sebbie) van

2 jaar en een ongeplande vierde kind is duidelijk

op komst. Op dit moment wonen ze in een huis

van vrienden. Hun eigen huis wordt op dit

moment gebouwd op de top van een heuvel tegen een

bos aan. Sam is daarnaast bezig om een nieuwe baan

te vinden. Hij zit in de wetenschappelijke hoek en

doet onderzoek naar de ontwikkelingen in de visindustrie.

Hij heeft een tijdje gewerkt op het eiland van Mann.

Dit ligt tussen Ierland en Engeland en is bekend van de motorraces waarbij bijna jaarlijks wel een coureur om

het leven komt. Heimwee heeft hen echter weer

terug gebracht naar Ierland waar Sam dus weer

probeert aan de bak te komen.

Ik help Sam om de grote tuin weer op orde te krijgen.

De moestuin hierin doet me denken aan onze tuin bij

mijn voormalige studentenhuis in Enschede. Ik was

niet onkruid aan het wieden maar onkruid aan het uit-

spitten. Daarnaast hebben we een strook jonge

aanplant ontjungled. Het was allemaal relaxed, serious-

ly easy going. Ik kon gewoon mijn eigen gang gaan.

Geen wekker, rustig ontbijten, ff werken, een boek

lezen, lunchen, weer ff werken, een boek lezen en

weer even werken. Een weekje zonder televisie

want Sam en Anna geloven in een opvoeding zonder

dit medium. Ik had alleen de Champions League

wel willen zien, maar verder mis je het niet.

Op donderdag bracht Sam me weg om een kust-

wandeling&trainingsdagje voor De Nijmeegse te doen.

Sam surft graag maar komt daar momenteel niet aan toe.

Toen hij me dus afzette op de plek waar hij normaal

het water op gaat, keek hij melancholisch naar de zee.

De kust is hier echter geen mooi zandstrand met duinen,

maar het zijn hoge kliffen en rotsen waarboven ik

langs een soms onduidelijk pad mijn weg moest vinden.

Het ging op en af, langs de rand van het land van

een boer en tussen struiken van bramen en brem door.

Ik klom over hekken en prikkeldraad en negeerde een

aantal keer de waarschuwende borden van grond-

eigenaren. Een fazant vloog plots geschrokken naast

mij op en konijnen vluchtten de struiken in. Een haas

had mij al veel eerder in de gaten en koos het hazenpad.

Kronkelende kustlijnen, nestelende vogels op de rotsen,

kleine strandjes tussen de kliffen, ik leek wel in een

mooie natuurdocumentaire beland. Het aantal foto’s

dat ik deze vakantie tot nu toe had gemaakt,

verdubbelde zich in een dag. Genietend van mijn

momentum naderde ik het plaatsje Ballycotton.   

Dit hoofdstuk wordt nog vervolgd.  

Ierland is het land van de O'Rierdans, de Gallaghers,

de Aherns, de Flaherty's. Ierland is het land van Jameson,

Tullamore Dew en Hennessy.

Op de morgen van mijn vertrek word ik niet gewekt

door mijn eigen wekker, maar door een afgaande mobiele

telefoon. In haar haast om op te nemen laat een meisje in

onze dormroom de telefoon vallen vanaf haar stapelbed,

waarna het nog een tijdje blijft afgaan. De aziatische

amerikaan Lewis reageert hierop gevat door Wham te

zingen, Wake me up before you go go. Iedereen lacht

op de kamer behalve hostelhanger nummer een. Hij

valt niet uit zijn rol. Maar daar storen we met ons

zevenen niet aan.

Tot nu toe was ik alleen maar lyrisch over Ierland,

maar inmiddels moet ik toch een paar kanttekeningen

maken. Ik romantiseerde Ierland als een schoon land

met prachtige natuur. Nu, laat het schoon maar achter-

wege. Soms ligt het hier bezaaid met afval. In elke

gemeente staan meerdere borden met 'No Dumping'

erop. En iets over hun smaak. Veel ieren hebben het

idee opgevat om hun huis geel te verfen en dit door

witte stenen te laten omlijsten. Het past niet in het

ierse landschap van stenen muurtjes, heggen, mos-

groene stroompjes en overwoekerde ruines. De BSE

moet hier in het land smaakbepalende delen van het

brein hebben aangetast. Daarnaast worden ook

hier in hoog tempo eenheidsworstnieuwbouwwijken

gebouwd. De gele muren in de huizen worden daarbij

soms afgewisseld met een muurtje roze, of een muurtje

lichtblauw. Het doet echt pijn aan de ogen.

Verder is het nog wel Hosanna in den Hoge hoor. Wat

me bijvoorbeeld opviel was dat als men in Ierland uit de

bus stapt, ze de buschauffeur bedanken. Ook als men

in het algemeen blij is met iemand, denkt men dat niet

alleen maar zegt men dat ook vaak. Thanks a million.

Inmiddels verblijf ik twee nachten in Kilkenny. Eerst

dacht ik het niet handig zou zijn om in deze stad Kenny

te heten. Niet de engelse betekenis van het woord

is hier echter belangrijk, maar de ierse. Kil betekent

in het iers kerk. Het hostel dat ik geboekt heb blijkt

te zijn opgedoekt. Het is plots privebehuizing gewor-

den. Uiteindelijk kom ik terecht in een betaalbaar hotel.

Voor mij is het daar ongekend luxe, maar ik mis de

gemoedelijkheid en de eenheid in een hostel.

Je komt hier voor Kilkenny Castle (en niet de kerk),

waar de Butlers de dienst uitmaken. Niet bedienden

maar de familie Butler wel te verstaan. Onder de indruk

was ik van de dertig meter-lange galeriezaal in het slot

waar de privecollectie van de familie ten toon staat. 

Ross Bron is niet de commissie gekomen.

Ondertussen zit ik alweer in de bus naar het zuidelijke

Cork. Links van mij zit een mooi jonge vrouw, 

een blondine. Ze zit onderuit gezakt en sluit haar ogen.

Dan ontdek ik dat ze een gehoorapparaat in heeft.

De idylle is verstoord... Even later valt me ook op dat het

haar geverfd is. Nu denk ik over het verfen van haar

hetzelfde als bij make-up. Geraffineerd is mooi, maar

te veel is lelijk en onnatuurlijk.

Ja, een oordeel is al snel geveld. Hopelijk behoud ik

altijd het vermogen om niet alleen op uiterlijkheden te

oordelen, maar iets verder te kijken dan mijn neus lang

is.

Tale of a fellow traveller (interview met een mede-

reiziger):

Naam: Lindsay Button

Nationaliteit: Amerikaans

Wat maakt je gelukkig? Reizen, nieuwe mensen

ontmoeten, mensen helpen, bij mijn familie zijn en

gewoon genieten.

Wat zou je met je laatste honderd euro doen?

Een groot diner met veel drank.

Wat zou je eerste actie zijn als je de minister-president

van Amerika zou zijn?

Ik zou alle troepen over de hele wereld laten terugkeren

naar de verenigde staten.

Als je een ultiem diner zou mogen organiseren en je mag

iedereen ter wereld uitnodigen, welke vier personen

zou je dan uitnodigen?

J.D. Salinger (schrijfster), mijn opa, mijn vader en

Michelle Obama. Zij is beter dan Barack.

Waar zou je je tweede huis laten bouwen?

Op Santorini (Griekenland).

Ierland is mystiek, vol levensvreugde, blijde ierse

volksmuziek. Ierland is gewoon, sympathiek, genietend,

niet de wet voorschrijvend, open, zelfbewust.

Ierland is groen, het klavertje drie, U2, hurling. De

pub is hun religie. In Ierland heb je namen als Rory,

Dermot, Eamon, Liam en Maura, Eileen, Maire.

In Ierland heb je ruige groene landschappen met gele

brem en massieve rotspartijen. Het landschap is

doorweven met stenen muurtjes en heggetjes.

Ierland is gealic. Een minister-president is een

taoisiech. Steden hebben namen als Inishmaan,

Kilmihil, Ballydehob, Tubbercurry, Skibbereen,

Glengarriff. Art is in a name ......

De volgende dag spreek ik een tijdje met Carlos, een

spaanse apotheker die hier aan de slag wil. Hij is al een

jaar bezig en vanmiddag heeft hij een meeting met ierse

apothekers in Dublin. Schijnbaar kan hij hier drie keer

zoveel verdienen. Er werken hier ook veel Polen, ze

hebben hier als poolse winkels en in the Irish Herald

Tribune die ik op straat kocht zat zelfs een aparte

poolse katern voor de poolse immigranten hier.

Ik ga naar het Oscar Wilde house waar ik erachter kom

dat je vooraf moet boeken voordat je naar binnen kunt.

Gelukkig is er aan de overkant van de straat nog wel

een park waar het Oscar Wilde-statue staat. Op twee

sokkels van donker marmer staan typische Oscar

Wilde-spreuken:

- There is no sin except stupidity

- Only dull people are brilliant at breakfast

- Whenever people agree with me I always feel I must

be wrong

- Experience is the name everyone gives to his mis-

kes (ik zeg: I have a lot of experience with women)

- Nothing that is worth knowing can be taught

Ik loop vervolgens door naar the National Art Gallery,

een oud victoriaans, statig, hoog gebouw met

grote zuilen zoals Dublin er nog wel meer herbergt.

Jan Steen, Rembrandt, Vermeer en Picasso zorgen

onder andere voor een indrukwekkende collectie

waaraan ik me vergaap. Jacob van Ruijsdael is ver-

tegenwoordigd met een schilderij van het kasteel van

Bad Bentheim. Hij heeft daar een tijdje gewoond en

veertien schilderijen en tekeningen gemaakt van de

omgeving in Bad Bentheim. Het pronkstuk hiervan

hangt nu hier.

Hierna wil ik een laatste stukje cultuur snuiven in

Dublin Castle. Maar als ik aan de achterkant het kasteel

nader, schrik ik. Er zijn hele vlakken muur geverfd in

geel, groen, rood en blauw en ik vraag me in godsnaam

af hoe je zoiets kunt doen. Uit protest sla ik een andere

weg in en ga in een van de mooie parken een boek lezen

onder genot van een blik bier. Een blik bier nuttigen in het

park blijkt echter verboden en een van de parkwachten

sommeert mij het park verlaten. Het zit me ff niet mee.

Ik lees overigens "Ik kon de wolken lezen" van

Timothy O'Grady. Het is net alsof hij je in een tijd-

machine vervoert naar de jaren vijftig in een door

armoede geteisterd Ierland. Dit wordt ondersteund door

sprekende zwartwit foto's van de bevolking van Ierland

in die tijd en van het landschap. De armoede is hier

inmiddels wel verdwenen merk ik hier aan de prijzen:

Het is aan de prijs.

Staaltjes ierse humor:

-Only an Irish man would crawl over twenty naked

women to reach for his guiness.

-If I want to talk to an ashhole I'd fart.

-In the area of Dublin once there were seven castles

together. Then they got their priorities straight. Now

it's a castle and six pubs.

's Avonds betrek ik de Temple Bar area met de duitser

Morris. Een duitser die Morris heet? Ja, een duitser

die Morris heet. Hij is verzot op Ierland en heeft

zich daarom deze naam aangemeten. Om half twaalf

ben ik kaggel nadat we uit pub nummer vier komen.

Ik drentel en dartel naar het hostel terwijl Morris op

gaat voor de tweede helft.

Het rare in hostels is dat er haast altijd wel een gast

is die er altijd is. Die gast loopt er telkens rond te lopen

en te dralen alsof hij er leeft. Een stoffig type, zo iemand

die twaalf jaar over zijn studie heeft gedaan. Iemand die

niets beters te doen heeft dan buiten zijn sigaretje te

roken om dat af te wisselen met het drinken van een

beker oploskoffie. In de huiskamer zit hij uren

anderen te observeren. Hij praat alleen met anderen die

er al langer zijn en met de staff.

Je hebt hangjeugd en hostelhangers. In litton lane hostel

waren zelfs twee hostelhangers rond. Hun geest is met

het hostel doorgeven en zonder hen is het niet compleet.

Ik heb weer alle symptomen van hét virus:

Joodse reizigers met pijpekrullen en zwarte hoedjes,

mooie stewardessen met ranks, slanke benen,

forenzen op doorreis, een capuccino van 3,40,

backpackers die in een rugzak op de kale grond liggen

te slapen met hun tas als kussen. Het reisvirus!

And I feel right at home. Ik begin nog net niet te

jodelen (dat zal ik ze hier ook maar niet aandoen).

Ik zit inmiddels in de wolken, letterlijk en figuurlijk.

Op minimaal een parelmoerwolk.

Het is ook wel lekker om ons kikkerlandje ff achter

me te laten. FF geen ikeamierennest meer, geen

verplichtingen, geen wekker, geen wildersdiscussies.

Twente begint ook steeds meer op een stukje rand-

stad te lijken. In de kabel Enschede-Hengelo-Almelo

heersen files in de spits, ruimtetekort door onze

huizenbouwwoede. De Ikea heerst. Misschien wordt

het gebied rond vliegveld Enschede nog wel eens

ons groene hart.

Het mooiste gedeelte van het vliegen vind ik altijd

het opstijgen. Na het taxiën gaat het vliegtuis stil

staan op de plek waarvan het zal opstijgen. Dan

volgt de lancering, vanuit stilstand knallen we plots

weg. Van één tot honderd in een seconde. Het is

jammer dat de piloot de motoren niet ff laat

voor de start als bij een dragrace. Dat had het

compleet gemaakt. Het mooiste zou nog zijn dat

er een vliegtuig klaar staat op de landingsbaan

naast je en dat op precies hetzelfde tijdstip vertrekt.

Met een trapje kwam ik uit het vliegtuig. Ik denk er

nog even aan "lovely legs, ladies!" te roepen tegen

de stewardessen, maar ik durf het niet aan. Onder

aan het trapje sta ik te kijken. Ik kom altijd als een

van de laatsten uit het vliegtuig (ik maak me nooit

druk). Niets wat lijkt op een uitgang. Er is ook

geen steward om ons de weg te wijzen. Na een

minuutje ontwaar ik zoiets als een trapje dat net

zo goed een dienstingang kon zijn. Dit was hem.

Wel hoogst merkwaardig allemaal.

In de taxi naar het hostel was er een interview

met een bandlid van Westlife. Deze westlullo gaat

met de dochter van de minister-president en het

bleek dat deze vandaag net is afgetreden. Schijn-

baar had Bertie Ahern een paar steekpenningen

gehad die buiten de administratie om gingen, als ik

het goed heb begrepen. Bij aankomst op het vliegveld

was ik al verwelkomd door een grote poster van

Westlife met Welkom in Ierland. Het leek wel een

groot westlifefestival. Bugger off, bastards!  

Het eerste dat je van Dublin moet weten: Je moet naar

de Temple Bar area zijn geweest. Ben je er niet naar-

toe gegaan als rechtgeaard toerist en je wilt de stad

verlaten om Ierland in te trekken, dan word je subbiet

de toegang tot het land geweigerd en je word op het

eerste vliegtuig terug gezet. Met recht!

De temple bar area is een wijk met de grootste

Irish Pub-dichtheid dan waar ook ter wereld. Is

heaven on earth? Ik beland er in the Vat House Bar.

Hier drink ik natuurlijk een guiness. Don't know

what's the fuss about. Not getting that one anymore.

Als verstokte voetballiefhebber kijk ik naar Arsenal

tegen Liverpool. Rechtsback Jamie Carragher zorgt

ervoor dat iedereen voor Liverpool. En als Dirk Kuyt

kuit schiet en scoort, staat het hier op z'n kop.

Overigens wordt het commentaar geleverd door

voetballegende Liam Brady. Wie kent hem nog?

groetJus.

Dit schreef ik in 2002:

In de drie maanden dat ik me nu op het zuidelijke halfrond bevind is

het me duidelijk geworden dat ik jullie graag licht theatraal

verslag doe. Is dit misschien een groen licht voor een bijbaantje

als schrijver (dit is een droom van me, merk ik, en ik durf nog niet

van meer te dromen als een bijbaantje)? In ieder geval zal ik me met

mijn verhalen blootstellen aan ervaren penhanteerders zodra ik me

weer in ons minilandje bevind: We gooien een balletje op!, hopelijk 

word ik niet uitgevangen. Wie niet waagt, wie niet swingt.

Het is een genot om met creaties van woorden luchtkastelen te

scheppen hoewel ik dat in mijn verhalen nog niet zoveel gepraktiseerd heb

(ben ik nog geloofwaardig?).

Moet je als schrijver geen slechte jeugd hebben gehad 

(Ja mam, waarom heb je me nooitgeslagen?)?

Waarschijnlijk zal het in al mijn laksigheid wel tot 2003 duren

totdat ik echt iets onderneem. Tezijnertijd neem ik mezelf zo'n

grote periode van drastische inactiviteit dan kwalijk, zodat ik een

lijst van minimaal tien aktiviteiten ter verwerkelijking van mijn

schrijversdroom opstel. Uiteindelijk kom ik er dan toe liefst twee

aktiviteiten daarvan ook werkelijk in de praktijk te brengen. Afijn,

zolang ik nog in Ozzie ben kan ik in ieder blijven dromen dat ik een

klein Giphartje mag worden. De molens doemen nog niet op.

Nu staat er een tripje Ierland voor de boeg in 2008 en ik zal weer pogen stapjes te nemen in richting van het schrijverschap.